Ο Κάρτερ άφησε την τελευταία τού πνοή σε ηλικία 76 ετών στον Καναδά, έχοντας προσβληθεί από καρκίνο του προστάτη. Εγινε παγκόσμια γνωστός, όχι μόνο για τις πυγμαχικές ικανότητες του, αλλά γιατί έμεινε σχεδόν 20 χρόνια στη φυλακή χωρίς να έχει διαπράξει, όπως αποφάσισε το τελευταίο δικαστήριο, το έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκε. Ισως, το μοναδικό του... έγκλημα ήταν, ότι γεννήθηκε μαύρος!

Πάντως, αρκετοί είναι και αυτοί που επιμένουν, λόγω και του εκρηκτικού του χαρακτήρα, ότι αυτός ήταν ο δράστης της τριπλής δολοφονίας. Ο Κάρτερ πέθανε στο σπίτι του στο Τορόντο, όπου ζούσε αφότου απελευθερώθηκε από τη φυλακή το 1985. «Όσοι έχουν φυλακιστεί άδικα έχασαν έναν υπέρμαχο», υπέρ ο άλλος που καταδικάστηκε μαζί του, ο Τζον Άρτις και πρόσθεσε: «Αφιέρωσε τη ζωή του στο να βοηθήσει τους ανθρώπους οι οποίοι χρειάζονται το ίδιο είδος της βοήθειας που χρειαζόταν και ο ίδιος, οι οποίοι καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν».

Η σύλληψή του, η φυλάκισή του και ο νικηφόρος μακρόχρονος αγώνας για την απελευθέρωσή του είναι το θέμα του τραγουδιού "Hurricane" του Μπομπ Ντίλαν (1975) και της ταινίας "Hurricane Carter" (1999), στην οποία ο διάσημος ηθοποιός Ντένζελ Ουάσινγκτον υποδύεται τον φυλακισμένο πυγμάχο. Η ταινία κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα Α ανδρικού ρόλου και ήταν υποψήφια για Όσκαρ.

Από μικρός στα δύσκολα

Γεννήθηκε στις 6 Μαϊου του 1937 στο Κλίφτον του Νιου Τζέρσεϊ και ήταν το τέταρτο παιδί από τα επτά που γέννησε η μητέρα του. Η φτώχεια και ο ρατσισμός εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχαν έντονη επίδραση επάνω του και από μικρός έμπλεξε με τις λάθος παρέες. Λίγο μετά τα 14 του καταδικάστηκε σε εισαγωγή στο αναμορφωτήριο επειδή επιτέθηκε σε άλλα παιδιά, γεγονός που «λέρωσε» το ποινικό του μητρώο, πράξη που θα τον «κυνηγούσε» σε όλη του τη ζωή.

Τρία χρόνια αργότερα, το 1954, το έσκασε από το αναμορφωτήριο και κατετάγη στο στρατό για να πάρει μετάθεση στην τότε Δυτική Γερμανία, όπου και γνώρισε για πρώτη φορά την πυγμαχία. Τον Ιούνιο του 1956 συνελήφθη επειδή το έσκασε από το αναμορφωτήριο και επέστρεψε στο Νιου Τζέρσεϊ για να μπει πλέον για κάποιους μήνες φυλακή, καθώς είχε ενηλικιωθεί.

Οταν βγήκε, ο σωστός δρόμος είχε χαθεί για το μαύρο φτωχόπαιδο από το Νιου Τζέρσεϊ και έμπλεξε και πάλι με κακές παρέες. Νέα σύλληψη για απόπειρα ληστείας μιας γυναίκας και νέα τετραετής καταδίκη. Η φυλακή υψίστης ασφαλείας του Αβενέλ τον περίμενε. Στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε το 1974 με τίτλο «Ο Δέκατος Έκτος Γύρος», ο Κάρτερ αναφέρθηκε στα δύσκολα πρώτα του χρόνια: «Το πιο ευγενικό πράγμα που έχω να πω για την παιδική μου ηλικία είναι ότι επιβίωσα.»

Το 1961 αφού βγήκε και πάλι από τη φυλακή, συνέχισε επαγγελματικά πλέον την πυγμαχία. Παρότι ήταν κοντός για τα μεσαία βάρη, το επιθετικό του στιλ, η δύναμη του και το στιλ του, τον έκαναν αγαπητό στο κοινό και γρήγορα του βγήκε το παρατσούκλι «Τυφώνας» (Ηurricane). Στο απόγειο της πυγμαχικής του καριέρας έφτασε στις 14 Δεκεμβρίου 1964, όταν αντιμετώπισε τον πρωταθλητή Τζόεϊ Τζιαρντέλο για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή μεσαίων βαρών. Πάλεψε σαν τυφώνας, αλλά έχασε με απόφαση των κριτών στα σημεία, κάτι που δεν άρεσε τον Κάρτερ.

Από τότε άρχισε η καθοδική πορεία της καριέρας του με τον ίδιο να έχει 27 νίκες, 12 ήττες και μία ισοπαλία στην καριέρα του.