Τα παντα είναι ρευστά σε μια τέτοια περίπτωση και η κατάσταση δε γίνεται να γίνει ρεαλιστική σε προπόνηση. Κατά τη γνωμη μου είναι ουτοπικό να προπονείς κάτι τέτοιο. Οκ πρέπει να έχεις μια ιδέα (οπότε κάντο μερικές φορές) αλλά καλύτερα να επενδύεις την ώρα σου και την προσπάθεια στην όσο το δυνατόν καλύτερη γνώση του συστήματός σου. Όταν ήμουν στην Ελλάδα και έκανα τη δεύτερη δουλειά, μία φορά έτυχε (σε όλη μου τη ζωή) να συμβεί τέτοιο σκηνικό και δεχτηκα επίθεση από 4 ατομα και αυτό λόγω του ότι ήταν η δουλειά μου στη νύχτα. Σε πραγματικές συνθήκες δε μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο (π.χ στο δρόμο) εκτός αν είσαι ψαχνόμενος. Στη δική μου περίπτωση το τί έγινε ήταν το εξής:
Μου επιτέθηκε ο πρώτος, έφαγε ένα κροσε στο πρόσωπο και τέζα και επιτέθηκα αμέσως στον πιο κοντινό του με τον ίδιο τρόπο που έπεσε επίσης με τη μία. (Δεν περίμενα να αμυνθώ - γιαυτό λέω είναι λάθος να κάθεσαι και να προπονείσαι στο να σου επιτίθονται ένας ένας - αν μάθεις έτσι, κλάφτα Χαράλαμπε). Οι άλλοι 2 έκαναν πίσω και έτσι τελείωσε το σκηνικό.
Δεν προπονήθηκα ποτέ στο να δέχομαι επιθέσεις από πολλαπλούς αντιπάλους, απλώς έμαθα πολύ καλό μποξ. Και αυτό ήταν όλο.
Και ουσιαστικά αυτό που έζησα εγώ ήταν η μετατροπή των πολλών αντιπάλων, στο να δεχτώ επίθεση από τον έναν και να επιτεθω εγώ στον άλλον. Οι άλλοι 2 δεμου επιτέθηκαν ποτέ από τη φρίκη τους.. οπότε δεν ξέρω καν αν ήταν αντιμετώπιση πολλών αντιπάλων. Αλλά έτσι γίνεται στην πραγματικότητα. Και όπως το θυμάμαι, οι άλλοι 2 λόγω θέσης δε γινόταν να μου επιτεθούν ταυτόχρονα.
Αν γινόταν να μου επιτεθούν όλοι μαζί, μπορεί ακόμη να'τρεχα. Επίσης, αν έστω και ένας ήταν το ίδιο ικανός με εμένα, πάλι ακόμη θά τρεχα. Επίσης αν είχα κάνει προπόνηση να περιμένω την επίθεση του καθενός και να τον αντιμετωπίζω, πάλι ακόμη θάτρεχα - δεν περίμενα και ετσι σώθηκα. Και επιτίθεσαι λόγω εμπιστοσύνης στη γνώση σου/στο σύστημά σου. Αλλιώς κάθεσαι, περιμένεις, οργανώνονται οι άλλοι και σε διαλύουν.