TaiChiChuan.gr
Krav Maga Greece
Facebook
Martial Way
+ Απάντηση στο νήμα
Σελίδα 3 από 4 ΠρώτηΠρώτη 1 2 3 4 ΤελευταίαΤελευταία
Εμφάνιση αποτελεσμάτων: 21 έως 30 από 34

Nήμα: Στον Άγνωστο που φυλάνε οι Εύζωνοι

  1. #21
    Οι Γαλάτες στην Ελλάδα

    ΜΕΡΟΣ Β

    Ηταν προχωρημένο φθινόπωρο του 279 πχ οταν ο Λεωνιδας σηκωθηκε υστερα απο 201 χρονια υπνου και ξανασταθηκε στις Θερμοπυλες. Αυτη την φορα ειχε πολλα ονοματα . Τον ελεγαν Καλλιππο κι ηταν Αθηναιος αρχιστρατηγος , γιος του Μοιροκλεους , τον ελεγαν Κηφισοδοτο ,Θεαριδα , Διογενη , Λυσανδρο κι ηταν αρχηγος των Βοιωτων, τον ελεγαν Κριτοβουλο,Τελέσαρχο , Αντιοχο κι ηταν Φωκευς πολέμαρχος , Μειδια κι ηταν Λοκρος , Ιππονικο κι ηταν απ `τα Μεγαρα , Πολυαρχο , Πολυφρωνα και Λακρατη κι ηταν Αιτωλος …

    Τον ελεγαν Κυδία , κι ηταν εφηβος Αθηναιος , απλος στρατιωτης μεχρι την μερα εκεινη . Θρυλος κι Αθανατος απο εκει κι υστερα . Ελειπαν οι Πελοποννησιοι . Ισως γιατι οπως καποιοι ιστορικοι πιστευουν προτιμουσαν να οργανωσουν την αμυνα στον Ισθμο.Ισως γιατι οπως καποιοι αλλοι πιστευουν [Μπελοχ] επιθυμουσαν την ηττα της Αιτωλικης Κοινοπολιτειας ετσι ωστε να προβληθουν οι ιδιοι στον Ελλαδικο χωρο σαν επικρατεστεροι.Μονο οι Πατρινοι βοηθησαν λιγο , μα κι αυτοι αργοτερα. Στην δυναμη των 25.000-30.000 Ελληνων **(βλ.σημ. τελους) που μαζευτηκαν εκει προστεθηκαν και 1000 μισθοφοροι που εστειλε ο Αντιγονος Γονατας ,εγγονος του Αντιγονου , που εν τω μεταξυ ειχε γινει βασιληας της Μακεδονιας , καθως και τριηρεις που αν και αρχικα η Ιστορια κατεγραψε σαν Αθηναικες ειναι πιθανοτερο να ηταν του Αντιγονου Γονατα μια και οι Αθηναιοι δεν ειχαν εκεινα τα χρονια πολεμικα πλοια. Τμημα των παραπανω 1000 μισθοφορων θεωρειται οτι εσταλη απο τον Αντιοχο τον Α` τον Σωτηρα , γιο του Σελευκου του Α`. Η μεγαλυτερη δυναμη των συνασπισμενων Ελληνων ηταν Αιτωλικη και αριθμουσε 7000 και κάποιους ιππείς γιά τους οποίους δεν διασώζεται ο αριθμός. Ο Βρενος με τους Γαλατες του , που οι περιγραφες της εποχης τους τους θελουν τρομερους πολεμιστες , ξανθους, σωματωδεις , ψηλους και ρωμαλεους , «με τρομερη ματια και ικανοτατους στη μαχη μεχρι τα βαθια τους γεραματα …»[κατα τον Αμμιανο Μαρκελλινο ] , ριχτηκε σε αυτους που συχνα η Ιστορια αναφερει ως « Ελληνες της παρακμης ».
    Κι οι Θερμοπυλες κρατηθηκαν .
    Οι Γαλατες δεν περασαν.
    Γραφει ο Παυσανιας*«Ενταυθα οι Ελληνες εν σιγη τε επηεασαν και εν κοσμω….οι δε [Γαλατες] εν οργη τε επι τους εναντιους και θυμω μετα ουδενος λογισμου καθαπερ τα θηρια εχωρουν».*"
    ...εν σιγή τε επήεασαν και εν κόσμω..."
    Κάθε φορά που διαβάζω αυτά λόγια ριγώ. Να στέκεσαι απέναντι σ` ένα εχθρό εφτά φορές πολυαριθμότερο , να τον βλέπεις να έρχεται καταπάνω σου ουρλιάζοντας "καθάπερ τα θηρία " και συ να μένεις σιωπηλός και κόσμιος , ακλόνητος στην αποφάσή σου να μην τον αφήσεις να περάσει .Δεν είναι πράγματα που γίνονται από ανθρώπους αυτά. Πρέπει να ΄χεις ξεφύγει γιά τα καλά. Τέλος πάντων, σε εκεινη την μαχη που ολοι οι αμυνομενοι εγιναν ηρωες επεσε ο Αθηναιος εφηβος Κυδίας .Η φαντασια αδυνατει να συλλαβει τι εκανε παραπανω απο ολους τους αλλους που εμαχοντο εκ των πραγματων υπερανθρωπα …. ενας προς επτα . Θα πρεπει παντως να πολεμησε ξεπερνωντας καθε ανθρωπινο μετρο , γιατι ξεχωρισε σαν καλυτερος απο ολους και το ονομα του εμεινε στη μνημη των Ελληνων σαν συνωνυμο του ηρωισμου , με συνεπεια η ασπιδα του να στολιζει για τα επομενα 150 χρονια τη στοα του Ελευθεριου Διος . Εμειναν οι Γαλατες επτα μερες μπροστα στις Θερμοπυλες και υστερα εστειλαν μια δυναμη να ανεβει στην Οιτη , «ανελθειν ες εις Οιτην επεχειρησε κατα Ηρακλειαν ..» [κατ`αλλους για να λεηλατησουν ενα ιερον που υπηρχε εκει.]. Εκει τους περιμενε ο Τελεσαρχος ο*«ανηρ ειπερ τις και αλλος προθυμος ες τα Ελληνων »*με τους Φωκεις του και τους τσακισε , πεφτοντας ομως κι ιδιος στη μαχη. Οι Γαλατες σαν να αρχισαν να το ξανασκεφτονται. Αλλιως τα περιμεναν τα πραγματα , αλλες πληροφοριες ειχαν. Δεν μπορουσαν να καταλαβουν πως αντιστεκονται τοσο αποτελεσματικα καποιοι που εθεωρουντο «αδυναμοι και παρακμασμενοι ». Ο Βρενος αποφασισε να χτυπησει την Αιτωλια σε μια προσπαθεια να αναγκασει τους Αιτωλους να φυγουν απο τις Θερμοπυλες για να υπερασπιστουν τα σπιτια τους , αποδυναμωνοντας ετσι τους αμυνομενους στα στενα. Εστειλε ενα σωμα απο 40.000 πεζους και 800 ιππεις να χτυπησουν την καρδια της Αιτωλιας. Κι οι Αιτωλοι που ετρεξαν να προστατεψουν τα σπιτια τους , μαζι με τις γυναικες και τους γερους της Αιτωλιας που οπλιστηκαν και παραταχτηκαν εκουσια , βρηκαν αυτη την φορα βοηθεια απο τους Πατρινους. Οι Γαλατες επιδρομεις γυρισαν πισω στις Θερμοπυλες νικημενοι ξανα και με βαρυτατες απωλειες . Επεστρεψαν «ελασσονες ημισεων» . Ο Βρενος με το πεισμα που τον χαρακτηριζε καταφερε και βρηκε τον Εφιαλτη του. Αυτη την φορα ηταν οι Ηρακλεωτες και οι Αινιανες για τους οποιους ο Παυσανιας λεει οτι προδωσαν την μυστικη ατραπο που περναγε δια μεσου της Οιτης οχι απο*«κακονοια »*για τους Ελληνες αλλα για να βγαλουν απο την περιοχη τους τους Γαλατες που ειχαν εγκατασταθει εκει λεηλατωντας καταστρεφοντας και σκοτωνοντας. Οπως και να εχει οι Γαλατες περασαν απο πισω και οταν οι φυλακες της ατραπου Φωκεις [ οπως και το 480πχ] τους αντιληφθηκαν , λιγα μπορουσαν να κανουν περα απο το να τρεξουν και να ειδοποιησουν τους υπολοιπους Ελληνες για την κυκλωτικη κινηση των εχθρων. Πολυ σοφα αυτη την φορα οι Ελληνες επελεξαν να εγκαταλειψουν τα στενα και να τρεξουν να υπερσπιστουν τις ιδιατερες πατριδες τους. Οταν θυσιαστηκε ο Λεωνιδας , υπηρχε πισω του το συνολο των Ελληνικων δυναμεων. Το 279πχ πισω απο τους μαχομενους στις Θερμοπυλες δεν υπηρχε καμμια στρατιωτικη δυναμη , μεχρι τον Ισθμο. Περνωντας τις Θερμοπυλες ο Βρενος στραφηκε γρηγορα προς τους Δελφους προπομπός της κύριας Γαλατικής δύναμης που με αρχηγό τον Ακιχώριο ακολουθούσε . Οι κατοικοι των Δελφων ζητησαν προστασια στο «χρηστηριον» , ενω οι Φωκεις και 400 μαχητες της Αμφισσας ετρεξαν να βοηθησουν στην αμυνα μαζι με λιγους Αιτωλους. Ο κυριος ογκος του Αιτωλικου στρατου εμεινε πισω απο τους εχθρους για να χτυπαει ασταματητα τις οπισθοφυλακες τους. Ανταρτοπόλεμος επικός που είχε ως συνέπεια να καθυστερήσει ολέθρια η ένωση του στρατιωτικού σώματος του Βρένου με αυτό του Ακιχωρίου. Ο Βρενος που για αλλη μια φορα φανταστηκε μια ευκολη νικη συναντησε λυσσωδη αντισταση και οι Δελφοι κρατησαν. Λεηλατήθηκαν αλλά δεν παραδόθηκαν . Και τοτε ….εγινε σεισμος και χτυπησε αγρια θύελλα με κεραυνους . Πετρες αρχισαν να πεφτουν απο τον Παρνασσο και να πλακωνουν τους βεβηλους επιδρομεις. Την νυχτα τα πραγματα εγιναν δυσκολοτερα για αυτους. Και το πρωι οι Φωκεις που ηξεραν καλα τον τοπο , αντεπιτεθηκαν από μονοπάτια μυστικά .Οι Φωκείς που πολεμούσαν για τον τόπο τους .Για τα παιδιά και τις γυναίκες τους .Για το ιερό των Δελφών τους . Οι Γαλατες παρολη την κουραση και την απογοητευση αντισταθηκαν στην αρχη αλλα οταν οι λίγοι αλλά ασυγκράτητοι Φωκείς κατάφεραν να τραυματίσουν τον ίδιο τον Βρένο , οι μαχητές του κατερρευσαν.Κι άρχισαν να υποχωρούν. Κι οταν ξαναηρθε η νυχτα κυριευτηκαν απο Πανικο-φόβο σταλμένο απ` τον θεό Πάνα . Αρχισαν να φανταζονται οτι ακουν καλπασμους επιτιθεμενων Ελληνων και κλαγγη οπλων . Και αρχισαν απο τον τρομο τους να αλλησκοτωνονται*,«ουτε γλωσσης της επιχωριου*συνιεντες ουτε τας αλληλων μορφας ουτε των θυρεων καθορωντες τα σχηματα ..» , εκλαμβανοντες τους συντροφους τους ως Ελληνες . Έξι χιλιάδες απο αυτους σκοτωθηκαν στη μαχη και δέκα χιλιάδες σκοτωθηκαν απο το σεισμο την καταιγιδα και τον Πανικο. Οσοι εμειναν αρχισαν να οδευουν βορεια προσπαθωντας να γυρισουν στους τοπους τους , αλλα τωρα ηταν η σειρα των Ελληνων να παρουν επιθετικες πρωτοβουλιες. Οι Αθηναιοι τους κυνηγουσαν χτυπωντας τους συνεχως απο πισω, οι Αιτωλοι τους πλευροκοπουσαν και οταν εφτασαν στο Σπερχειο βρηκαν τους Θεσσαλους και τους Μαλιεις να τους περιμενουν , προσδοκωντας να εξοφλησουν χρεη που ειχαν ανοιξει περνωντας απο τη γη τους . *
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 03-03-2017 στις 11:09 PM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  2. #22
    Οι Γαλάτες στην Ελλάδα

    ΜΕΡΟΣ Γ

    Οι Θεσσαλοι και οι Μαλιεις τους χτυπησαν*«ως μηδενα οικαδε αποσωθηναι ..»(Παυσανίας ,Φωκικά).*Κατα τον Αβ. Ρανοβιτς το τελειωτικο χτυπημα τους το εδωσε ο Αντιγονος Γονατας στη Λυσιμαχεια το 277 πχ. Οποιος και να τους αποτελειωσε το θεμα ειναι οτι οπως γραφει ο Διοδωρος Σικελιώτης*«απαντες διεφθαρησαν , και ουδεις υπελειφθη απελθειν οικοι ». Ο ιδιος ο Βρενος αυτοκτονησε με το σπαθι του αφου ηπιε μεγαλη ποσοτητα απο «ακρατον οινον», αναγορευοντας λιγο πριν τον θανατο του σε νεο αρχηγο τον Ακιχωριο , και δινοντας σαν τελευταια διαταγη να σκοτωθουν οι τραυματιες και να επιστρεψουν στον τοπο τους οσοι τα καταφερουν. Οι ελαχιστοτατοι που ισως γλυτωσαν ενωθηκαν με αλλους πιο βορεια και ενα η δυο χρονια αργοτερα περασαν στην Μ.Ασια . Ηταν 10.000 συνοδευομενοι απο τις γυναικες και τα παιδια τους , που υποσχομενοι φιλία στον Νικομηδη τον βασιλεα της Βιθυνιας και τους απογονους του εγκατασταθηκαν στην Ανατολια. Την υποσχεση τους την κρατησαν (κατά κανόνα είχαν τιμή και λόγο) και βρεθηκαν να πολεμουν στο πλευρο του , εναντιον του Αντιοχου του Σωτηρα , χανοντας ομως για αλλη μια φορα τον πολεμο. Προκειται για τους ανθρώπους προς τους οποιους 3 αιωνες αργοτερα θα απευθυνει την «προς Γαλατας » επιστολη του ο Απ. Παυλος . Οι ίδιοι άλλωστε αποτελούν τους πρωταγωνιστές της παρακάτω ενδιαφέρουσας ιστορίας : Τον 3ο πχ αιώνα ο Μιθριδάτης του Πόντου χρειάστηκε συμμάχους στην πολεμική εμπλοκή του με τον Πτολεμαίο Β' της Αιγύπτου .Κάλεσε λοιπόν τους εν λόγω Γαλάτες με συνέπεια αυτοί να καταφέρουν σε εκείνο τον πόλεμο σοβαρό πλήγμα στον Αιγυπτιακό στόλο αποσπώντας ως λάφυρα τις άγκυρες των πλοίων του. Γιά το επίτευγμά τους αυτό ο Στέφανος ο Βυζάντιος , χρησιμοποιώντας σαν πηγές τον Στράβωνα και τον Πολυίστωρα , έγραψε στην "Γεωγραφία " του ότι ο Μιθριδάτης τους αντάμειψε με εδάφη γύρω από μιά πόλη που οι Γαλάτες την ονόμασαν Άγκυρα , από τα λάφυρα που τους την χάρισαν . Πρόκειται βέβαια για την σημερινή πρωτεύουσα της Τουρκίας .

    **



    ** Ο αριθμός των Ελλήνων αν προσθέσει κανείς τους αριθμούς που δίνει ο Παυσανίας είναι 25.000 μαχητές. Όμως σ` αυτούς πρέπει να προστεθούν Μεγαρείς και Αιτωλείς ιππείς οι οποίοι αναφέρονται χωρίς να προσδιορίζεται ο αριθμός τους. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι Έλληνες δεν θα πρέπει να ξεπερνούσαν τους 30.000 κυριότερες

    Πηγες : Παυσανιας (Φωκικά, Δελφοί )
    Π. Κανελλοπουλου , Ιστορια της Αρχαιας Ελλαδος
    Peter Bersesford Ellis , Κέλτες και Έλληνες
    Μαρκος Ιουνιανος Ιουστινος [Τroyi Pompei Historiarum philippicarum Epitoma ]
    Αβ. Ρανοβιτς , Η Ελληνιστικη Εποχη
    J.M. Roberts , Παγκοσμια Ιστορια
    Εγκ. Παυλου Δρανδακη
    Microsoft Encarta 97 Encyclopedia
    Εγκ. Ελευθερουδακη
    Διοδωρος Σικελιωτης
    Στραβων
    I. Δρουσεν , Ιστορια των Διαδοχων [μετ . Ι. Πανταζιδου]
    Thiery , Histoire des Gaulois
    Τ . Livius [38.16]
    M.T. Cicero [ de divinatione I.37 ]

    Λίγες πληροφορίες ακόμη γιά τους Γαλάτες που εγκαταστάθηκαν στην Μ. Ασία κατόπιν πρόσκλησης του Νικομήδη :
    Έγιναν γνωστοί στους Ρωμαίους ως Γαλλογραικοί( Gallograeci)διότι ήταν δίγλωσσοι. Ότι σώθηκε γραφτό απ` αυτούς είναι γραμμένο στα ελληνικά.
    Έφτιαξαν κράτος που τελικά απορροφήθηκε από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
    Επηρεάστηκαν σηματικά από τον ελληνικό πολιτισμό σε βαθμό που ο τελευταίος τους βασιλιάς να λέγεται Αμύντας,αλλά δεν έχασαν την εθνική τους ταυτότητα. Διατήρησαν την ταυτότητά τους γιά πολύ καιρό μετά .
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 03-03-2017 στις 11:16 PM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  3. #23
    Οι Γαλάτες στην Ελλάδα

    ΜΕΡΟΣ Δ

    Συμπληρωματικές πληροφορίες



    “Είμαι η ασπίδα του ένδοξου Κυδία , ωραίο αφιέρωμα στον Δία,
    που ακόμα αποζητώ τα νιάτα που του στέρησαν.
    Εμένα κράταγε στο χέρι του τ` αριστερό
    στης μάχης με τους Γαλάτες την κρισιμότερη στιγμή.

    (Ήμμαι δη ποθέουσα νέαν έτι Κυδίου ήβην
    ασπίς αριζήλου φωτός, άγαλμα Διί,
    άς δια δη πρώτας λαιόν τότε πήχυν έτεινεν,
    ευτ` επί τον Γαλάταν ήκμασε θούρος Άρης.)

    Αυτή η επιγραφή υπήρχε , προτού αρπάξει ο στρατός του Σύλλα τις ασπίδες και τ` άλλα αφιερώματα και εκθέματα απ` την Στοά του Ελευθέριου Δία στην Αθήνα “


    Παυσανίας, Φωκικά, 21.


    Οι Γαλάτες που έψαχναν απεγνωσμένα νέα γη να εγκατασταθούν , κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν κράτος στον Αίμο με πρωτεύουσα την Τύλο. Άντεξαν εκεί λίγες δεκαετίες και έπειτα έσβησαν κάτω από την πίεση άλλων λαών.

    Στην Μικρά Ασία, το κράτος τους, το Κοινόν των Γαλατών, δημιούργησε σοβαρά προβλήματα στους Έλληνες .
    Η Πέργαμος τους νίκησε και γιά την νίκη αυτή αναγέρθηκαν μνημεία εκπληκτικής ομορφιάς .

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F...84%CE%B7%CF%82

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93...BD%CE%B5%CE%AF

    Ο Αντίοχος ο Σωτήρ τους νίκησε επίσης , γι αυτό και τον ονόμασαν Σωτήρα.

    Όμως οι Μικρασιάτες Γαλάτες , μιά χούφτα άνθρωποι όλοι κι όλοι, ήταν αληθινά “πολύ σκληροί για να πεθάνουν”. Άντεξαν γιά αιώνες κι ακόμα κι όταν η Ρώμη τους υπέταξε κράτησαν την ταυτότητά τους .

    Μιά άλλη μικρότερη ομάδα Γαλάτων έφτασε μέχρι την Αίγυπτο , όπου προσπάθησε να αρπάξει την ηγεσία . Νικήθηκαν και αφέθηκαν να πεθάνουν από πείνα σε ένα νησάκι του Νείλου.

    Η τελευταία εμφάνιση Γαλατών σε τόπους που ζούσαν Έλληνες σημειώνεται στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, που τους είχε ενταγμένους στο στράτευμά του.
    Ο Ιουλιανός βασίζονταν στις πολεμικές τους ικανότητες και αυτοί του ήταν αφοσιωμένοι μέχρι θανάτου. Τους περισσότερους απ` αυτούς τους είχε μαζί του από τότε που υπηρέτησε μαζι τους στην χώρα τους , την Γαλατία -πριν γίνει αυτοκράτορας .


    Ο Αρριανός ( Αλεξανδρου Αναβασις Α , 4 - ) κι ο Στράβωνας ( Ζ, 3,8 ) περιγράφουν την σκηνή με τον Μέγα Αλέξανδρο να δέχεται Κέλτικη πρεσβεία στις όχθες του Δούναβη και στην ερώτηση του τι φοβούνται περισσότερο οι Κέλτες να ακούει την περίφημη απάντηση
    " Μόνο το να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι " .
    Αυτό που δεν είναι ευρύτερα γνωστό , είναι ότι τα παραπάνω λόγια αποτελούν ένα είδος όρκου που οι Κέλτες χρησιμοποιούσαν γιά να επικαλεστούν τα στοιχεία της Φύσης στην τήρηση μιάς υποχρεώσης που αναλάμβαναν .
    Πράγματι ! Κέλτικα μεσαιωνικά νομικά εγχειρίδια από την Ιρλανδία διατηρούν την έκφραση αυτή ως εξής :
    "Θα μείνουμε πιστοί εκτός αν ο ουρανός πέσει και μας πλακώσει , ή η Γη ανοίξει και μας καταπιεί, ή η θάλασσα σηκωθεί και μας σκεπάσει ."
    Παρόμοιο όρκο καταγράφεται να παίρνει πολλούς αιώνες αργότερα ο στρατός του Conchobhar του Ulster (στο Tain Bo Cuailgne ) , κι επίσης ξαναβρίσκουμε τον ίδιο όρκο σε παλιά κέλτικα βιβλία (όπως πχ στο κέλτικο βιβλίο του Leinster , Leabhar na Nuacongbhala ) .
    Ιστορικοί των ημερών μας κάνουν την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπόθεση ότι ο Αλεξανδρος είχε έρθει σε συμφωνία με την Κελτική πρεσβεία ώστε αυτοί να χτυπάνε τους επικίνδυνους γιά την Μακεδονία Αυταριάτες Ιλλυριούς όσο αυτός θα ήταν αποσχολημένος στην Ανατολή , κι ότι οι αρχαίοι συγγραφείς παρερμήνευσαν το νόημα των παραπάνω λόγων , μιάς και δεν γνώριζαν τον Γαλατικό τρόπο σκέψης και έκφρασης.
    Υπόθεση που ενισχύεται από τον μεγάλο αριθμό Μακεδονικών νομισμάτων στους Κελτικούς οικισμούς των βορείων Βαλκανίων , καθώς κι από την αποστολή Κελτικής πρεσβείας στην Βαβυλώνα η οποία όμως δεν πρόλαβε τον Αλέξανδρο ζωντανό .
    Μάλιστα , η σχέση του Αλέξανδρου με τους Κέλτες ίσως είχε αρχίσει πολύ παλιότερα αν είναι αλήθεια οι φήμες που τον ήθελαν αναμεμιγμένο στην δολοφονία του πατέρα του , δεδομένου ότι ο άνδρας με το όνομα Παυσανίας που σκότωσε τον Φίλιππο τον Β' φέρεται , κατά τον Peter Berresford Ellis, να κρατούσε Κελτικό ξίφος.



    Το 279 πχ εισέβαλλαν στην Ελλάδα οι Γαλάτες .
    Αυτή ειναι κι η πρώτη φορα που αναφέρονται σε Ελληνικά κείμενα μ` αυτό το όνομα. Μέχρι τότε οι Έλληνες τους γνώριζαν σαν " Κελτούς " δηλαδή Κέλτες.
    Η πρώτη αναφορά σ` αυτούς γίνεται τον 5ο πχ αιώνα από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο στο βιβλίο του Ευρώπη (σύμφωνα με αποσπάσματα του βιβλίου που διασώθηκαν από τον Στέφανο Βυζάντιο ). Ο Εκαταίος μάλιστα αναφέρει δύο πόλεις τους , την Νύρακα και την Νάρβωνα , που είναι μάλλον η σημερινή Narbonne.
    Κατά τον Παυσανία , τον Διόδωρο , και τον Αμμιανό Μαρκελλίνο , οι Κελτοί κατάγονταν από τον Ηρακλή .
    Μαζί τους συμφωνεί κι ο Παρθένιος της Νίκαιας που μας λέει ότι ο Ηρακλής κοιμήθηκε με την Κελτινή που ήταν κόρη του Βριτανού και γεννήθηκε ο Κελτός , ο γενάρχης των Κελτών.
    Όμως...υπήρξε κι ενας άλλος Ελληνας ιστορικός που ήταν σύγχρονος των γεγονότων της εισβολής κι είχε διαφορετική γνώμη . Ηταν ο Τιμαίος από το Ταυρομένιο (δηλ. την Ταοrmina) ,που υποστήριξε ότι οι Κέλτες ήταν απόγονοι του Κύκλωπα Πολύφημου και της Γαλάτειας , μιας γυναίκας που ήταν άσπρη σαν το γάλα .
    Πιθανότατα απο εκεί προέκυψε το όνομα Γαλάτες

    Παρά το ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν το Βρέννος όνομα , σήμερα είναι σχεδόν βέβαιο ότι το Βρέννος δεν ήταν όνομα αλλά ηγετικός τίτλος των Γαλατών .

    Για τον αριθμό των Γαλατών ο Παυσανίας στα Φωκικά αναφέρει 150.000 πεζους και 20.000 ιππείς οι οποίοι συνοδεύονταν απο δυό δούλους ιππείς ο καθενας τους , οι οποίοι έπαιρναν την θέση του αφέντη τους αν αυτός σκοτώνονταν η τραυματίζονταν. Συνολικά δηλαδή 210,000 άνδρες , ακολουθούμενοι απ` τις οικογένειές τους .
    Οι αριθμοί ακούγονται υπερβολικοί αλλά επιβεβαιώνονται από τον Διόδωρο που γράφει γιά 150,000 πεζούς και 10.000 ιππείς , καθώς κι από τον Ρωμαίο Μάρκο Ιουστίνο που γραφει για 150.000 και 15,000 ιππεις .
    Σημειώνω εδώ ότι γιά την πρώτη εισβολή στη Μακεδονία - αυτή που προηγήθηκε της μάχης των Θερμοπυλών και των μετέπειτα γεγονότων - ο Μάρκος Ιουστίνος δίνει τον τρομακτικό αριθμό των 300,000 ανδρών.

    O Παυσανίας γράφει ότι στο μονοπάτι που περνούσε από την Οίτη και κατέληγε στην κατεστραμένη Τραχίνα χτυπήθηκαν οι Έλληνες με τους Γαλάτες και τους νίκησαν και ότι εκεί έπεσε και ο Τελέσαρχος (Φωκικά , 22, 1).
    Όμως λίγο πιό κάτω (Φωκικά ,22 , 8) γράφει για ένα άλλο μονοπάτι πάνω από την Τραχίνα που οδηγούσε πίσω από τις Θερμοπύλες και που δεν προτιμήθηκε από τους Πέρσες, 201 χρόνια πριν , γιατί έκριναν ότι η Ανοπαία οδός ήταν λιγότερο “απόκρημνη και ανηφορική .”
    Είναι πολύ πιθανό ότι ο Παυσανίας (που έγραψε 3,5 αιώνες μετά) κάνει λάθος όταν μιλά για δύο μονοπάτια που το ένα τελειώνει στην Τραχίνα και το άλλο περνά από πάνω της και οδηγεί στις Θερμοπύλες. Το προφανές συμπέρασμα είναι να πρόκειται για το ίδιο μονοπάτι που περνώντας από την Τραχίνα οδηγούσε στις Θερμοπύλες . Αλλιώς ποιός ο λόγος να υπερασπιστούν οι Έλληνες ένα μονοπάτι που οδηγούσε σε μιά κατεστραμένη πόλη ; Και μάλιστα με τόσο πάθος ώστε προκειμένου να μην υποχωρήσουν να σκοτωθεί τελικά ο αρχηγός τους ;

    Τα φυσικά φαινόμενα (σεισμοί , κατολισθήσεις , κεραυνοί) που βοήθησαν τους Έλληνες να νικήσουν τους Γαλάτες αποδόθηκαν από κάποιους ερευνητές σε μυστικά όπλα των αρχαίων Ελλήνων. Αν και η άποψη αυτή ενισχύεται από την μαρτυρία του Ηρόδοτου ότι τα ίδια έγιναν και κατά τους Περσικούς πολέμους όταν Πέρσες επιχείρησαν να λεηλατήσουν τους Δελφούς , καθώς και από παρόμοιο γεγονός που καταγράφηκε (Παυσανίας , Βοιωτικά) όταν στρατιώτες του Αλεξάνδρου επιχείρησαν να λεηλατήσουν το ιερό των Καβείρων στην Θήβα , δεν βρέθηκε καμμιά απόδειξη για την ύπαρξη των εν λόγω όπλων . Παρ` όλα αυτά η πιθανότητα να συνέβησαν τυχαία τα τρία προαναφερθέντα περιστατικά , είναι αξιοπρόσεκτα μικρή.
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 03-04-2017 στις 08:38 AM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  4. #24
    Τα θερμά μου συγχαρητήρια για τις ιστορικού περιεχομένου αναρτήσεις σου, αγνοών.

  5. #25
    Blackman, STKF και όλοι όσοι έχετε την υπομονή να διαβάζετε τα μακροσκελή μου κείμενα, να είστε καλά :-)
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  6. #26
    Ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς
    και οι άντρες του.

    http://pheidias.antibaro.gr/1940/731.htm

    http://www.gazzetta.gr/weekend-journ...es-thermopyles


    * 9 Μαρτίου 1941....
    «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρι εσχάτων.Ουδείς θα κινηθή προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρας σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσις του εχθρού, η οποία όπως δήποτε θα αποκρουσθή και θα συντριβή. Τηρήσατέ με ενήμερον τακτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω, τότε μόνον θα διέλθη ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας, όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας».
    Ταγματάρχης Δημήτριος Κασλάς

    <<Από το προσωπικό χειρόγραφο ημερολόγιο του Ταγματάρχη (τότε)*Δημητρίου Κασλά, από το Πουρί Ζαγοράς, Διοικητή του ΙΙ (2ου) Τάγματος του 5ου Συντάγματος Τρικάλων, που με τους στρατιώτες του υπερασπίστηκε το ύψωμα 731 :
    (Πρωινές ώρες): Την 06:30 ώραν ήρξατο τρομακτικόν και καταιγιστικόν πυρ του εχθρικού Πυροβολικού και όλμων. Η πρώτη ομοβροντία μιας βαρέως Πυροβολαρχίας ερρίφθη ακριβώς την 06:30 ώραν επί του υψώματος 731, όπου ο Σταθμός Διοικήσεώς μου ήτο το σύνθημα της ενάρξεως της βολής.
    Ο βομβαρδισμός συνεχίζεται με αυξάνουσαν έντασιν. Σμήνη αεροπλάνων ρίπτουν συνεχώς τα φορτία των επί των υψωμάτων 731 και 717. Το ύψωμα 731, όπου το Τάγμα μου, σείεται συνεχώς, σκόνη, φωτιά και καπνός, η ατμόσφαιρα είναι βαρειά, δύσκολα αναπνέει κανείς από τα αέρια των εκρήξεων, κόλασις πυρός, μας περιβάλλαν καπνοί και αι φλόγες, δεν ημπορούμε να διακρίνουμε τι γίνεται εις απόστασιν 10 μέτρων. Το ύψωμα 731 ήτο δασωμένον με δέντρα ύψους 4-5 μέτρων, εντός διώρου έμεινε γυμνόν. Τα συρματοπλέγματά μας κατεστράφησαν, τα χαρακώματα ισοπεδώθηκαν, οι στρατιώται καλύπτονται εις τας οπάς των οβίδων και αγωνίζονται απεγνωσμένα να επανορθώσουν τας ζημίας, ιδίως να προστατεύσουν τα πολυβόλα και οπλοπολυβόλα από την καταστροφήν, από τις πέτρες και χώματα που εγείροντο από τας εκρήξεις. Τα υπάρχοντα επί του υψώματος 731 δύο πυροβόλα των 6,5 και αντιαρματικός ουλαμός των 37 κατεστράφησαν ολοτελώς.
    Περί την 07:30 ώραν κατόρθωσα να επικοινωνήσω τηλεγραφικώς δια λίγα λεπτά με τον Συνταγματάρχην Κετσέαν, επίσης μετά του Διοικητού του Συγκροτήματος Συνταγματάρχου Γεωργούλα Ν., οι οποίοι αγωνιούσαν να πληροφορηθούν την κατάστασίν μας. Με ερώτησαν εάν οι άνδρες του Τάγματος κρατούν τας θέσεις των, τους απάντησα ότι οι Λόχοι ευρίσκονται εις τας θέσεις των. Μου διεβίβασεν την εξής Διαταγήν γραπτήν:*«Επί των θέσεών σας θ' αμυνθήτε μέχρις εσχάτων, Η Πατρίς, η Ανωτάτη Διοίκησις απαιτεί να κρατήσητε ψηλά την τιμήν των όπλων.».
    ...Του απήντησα:*οτιδήποτε και αν συμβή δεν θα εγκαταλείψωμεν το 731 … >>



    <<….Ως τις 19 Μαρτίου, μετά από σχετική τριήμερη ανάπαυλα, οι Ιταλοί εξαπέλυσαν κατά του υψώματος 731 όχι λιγότερες από 18 επιθέσεις
    . Το «731», όπως έμεινε γνωστό στην πολεμική ιστορία και των δύο αντιπάλων, υπήρξε ίσως ένα από τα πιο αιματοβαμμένα υψώματα ολόκληρου του παγκοσμίου πολέμου». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Εκδοτική Αθηνών Α.Ε. 1978, τόμος ΙΕ, σελ.441-442). >>





    «Συχνά οι Ελληνες μας περίμεναν όρθιοι μπροστά στα κατεστραμμένα χαρακώματά τους με τις λόγχες περασμένες στα όπλα τους. Συχνά γελούσαν δυνατά και φώναζαν. Είχαν υπερβεί τον άνθρωπο. Δεν ήταν άνθρωποι πλέον, το πιστεύω αυτό, ήταν θηρία», γράφει μεταξύ άλλων ο ίδιος Ιταλός ανθυπολοχαγός, αποτυπώνοντας ανάγλυφα του τι έβλεπε εκείνος και οι συμπολεμιστές του, κάθε φορά που προσπαθούσαν να καταλάβουν το «731».




    <<Οσο για τον Δημήτρη Κασλά, τον ήρωα του «Υψώματος 731» που κατά γενική ομολογία είχε κρίνει σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του πολέμου, έφυγε από την ζωή το 1966, ξεχασμένος από όλους πλην των συμπολεμιστών του στο αλβανικό μέτωπο Λόγω του ότι στην αντίσταση πολέμησε τόσο με τον ΕΔΕΣ όσο και με τον ΕΛΑΣ, γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.Και όλα αυτά χωρίς ο ίδιος να είναι πολιτικά προσκείμενος κάπου, απλά επειδή δεν θέλησε να μεταβεί στην Αίγυπτο και έμεινε στην πατρίδα και να πολεμήσει τον κατακτητή.>>



    γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.
    γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.
    γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.
    γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.
    γνώρισε διώξεις, εξορίες και υποβιβάστηκε στον βαθμό του στρατιώτη.



    [...]
    Που θα κρατά τον όρκο δεν θα βρίσκει
    χάρη καμμιά, μηδ` ο αγαθός ή ο δίκιος, -
    μόνο ο κακός κι ο άδικος θα τιμούνται.
    Στην δύναμην αντρός χυδαίου το δίκιο
    θα βρίσκεται και μήτε που θα υπάρχει,
    στη γην αυτή, η ντροπή. Και θα συντρίβει
    τον γενναίον ο δειλός δολοπλοκώντας,
    [...]

    Ησίοδος, Έργα και Ημέρες, μεταφρ. Άρης Δικταίος
    7ος πΧ αι.
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 04-29-2017 στις 06:08 PM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  7. #27
    Πανωραία , χήρα Κωνσταντίνου Αηβαλιώτη
    (Ασχοληθηκαμε και στο παρελθόν με την Ψωροκώσταινα, αλλά το αρθρο αναφέρει πολύ περισσότερες πληροφορίες)


    http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xro...nikis-istorias

    Το όνομα «Ψωροκώσταινα» το χρησιμοποιούμε σήμερα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε την ανέχεια και τη φτώχεια και ειδικότερα όταν θέλουμε να καταδείξουμε κάποιον ή κάτι ως τον «φτωχό συγγενή» ενός συνόλου, ή με άλλα λόγια τον «τελευταίο τροχό της αμάξης». Στις μέρες μας, συνήθως χρησιμοποιούμε απαξιωτικά αυτή τη λέξη όταν πρόκειται να στηλιτευθεί μια κακομοιριά, υποχωρητικότητα, ανοργανωσιά, αδυναμία και φτώχια που κάποιοι θεωρούν ότι χαρακτηρίζει την Ελλάδα της νεότερης ιστορίας.
    Όμως, η*Ψαροκώσταινα ή Ψωροκώσταινα, ήταν ένα υπαρκτό πρόσωπο της νεοελληνικής ιστορίας και μάλιστα μια ηρωική και αξιέπαινη γυναίκα στα χρόνια της*Επανάστασης του 1821.
    Όταν το 1821 καταστράφηκε η πόλη των Κυδωνιών, της Μικράς Ασίας, μετά από την αποτυχημένη επαναστατική κίνηση που επιχειρήθηκε, ο πληθυσμός της σφάχτηκε και το σύνολό του εγκατέλειψε την όμορφη πόλη με ντόπια ή ψαριανά καράβια. Στην χαλασιά αυτή κατάφερε να σωθεί η*Πανωραία Χατζηκώστα, μια όμορφη αρχόντισσα με μεγάλη περιουσία. Κατά αγαθή συγκυρία ένας ναύτης τη βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασαν σ’ ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.
    Τόσο τον άντρα της, τον Κώστα Αϊβαλιώτη, που ήταν πλούσιος έμπορος, όσο και τα παιδιά της, τους έσφαξαν μπρος τα μάτια της οι Τούρκοι. Στα Ψαρά λοιπόν, όπου βρέθηκε (γι’ αυτό ονομάστηκε Ψαροκώσταινα) πάμφτωχη και ολομόναχη, οι συντοπίτες της και κυρίως ο Βενιαμίν ο Λέσβιος (δάσκαλος της Ακαδημίας των Κυδωνιών) την βοήθησαν και την προστάτεψαν.
    Η Πανωραία σύντομα άφησε τα Ψαρά και φθάνει στην τότε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, το*Ναύπλιο. Εκεί την ακολούθησε κι εγκαταστάθηκε και ο Βενιαμίν ο Λέσβιος. Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά, αφού ζούσε από τις υπηρεσίες τις οποίες προσέφερε στον δάσκαλο και φιλόσοφο*Βενιαμίν Λέσβιο,* ο οποίος παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει. Τον Αύγουστο του 1824 όμως, ο Βενιαμίν ο Λέσβιος πέθανε από τύφο. Από τότε για την Πανώρια άρχισε ένας δυσβάστακτος αγώνας επιβίωσης. Μόνη και άγνωστη, βγάζει το ψωμί της πότε κάνοντας την αχθοφόρο, πότε την πλύστρα και πότε χάρη στην ελεημοσύνη όσων την συμπονούσαν.
    Την περίοδο εκείνη η Επανάσταση δοκιμαζόταν από την επέλαση του Ιμπραήμ, ο οποίος εκτός από τις άλλες καταστροφές άφηνε στο πέρασμά του και εκατοντάδες ορφανά που συγκεντρώνονταν στο Ναύπλιο. Παρά τα προβλήματά της, η Πανώρια ζήτησε και πήρε υπό την προστασία της παιδιά ορφανά. Για να τα θρέψει περνούσε από σπίτι σε σπίτι και ζητιάνευε. Είχε παραμελήσει σε τέτοιο βαθμό τον εαυτό της, που τα αλητάκια της παραλίας την πείραζαν και την φώναζαν*Ψωροκώσταινα. Το 1826 έγινε έρανος** στο Ναύπλιο για να βοηθήσουν το μαχόμενο Μεσολόγγι. Έτσι μια Κυριακή, στήθηκε στη κεντρική πλατεία ένα τραπέζι και οι υπεύθυνοι του εράνου ζητούσαν από τους καταστραμμένους, πεινασμένους και χαροκαμένους Έλληνες να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσουν τους μαχητές και τους αποκλεισμένους του Μεσολογγίου. Αλλά λόγω της φτώχιας και της εξαθλίωσης κανείς δεν πλησίαζε το τραπέζι. Όλων τα σπίτια δύσκολα τα έφερναν πέρα. Τότε η φτωχότερη όλων, η χήρα Χατζηκώσταινα, η Πανωραία, έβγαλε το ασημένιο δαχτυλίδι που φορούσε στο δάχτυλό της και ένα γρόσι που είχε στην τσέπη της και τα ακούμπησε στο τραπέζι της ερανικής επιτροπής, λέγοντας «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο *Μεσολόγγι».
    Ύστερα απ’ αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της» κι αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Άρχισαν να αποθέτουν στο τραπέζι του εράνου λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η εξέλιξη της φτωχής προσφοράς της πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή απαθανατίστηκε «επίσημα» πλέον, με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα».
    Η πλύστρα Πανωραία όμως, δεν έδινε μόνο μαθήματα πατριωτισμού, αλλά και ανθρωπιάς, καθώς το ελάχιστο εισόδημά της το μοιραζόταν με ορφανά παιδιά αγωνιστών. Όταν μάλιστα ο Καποδίστριας ίδρυσε ορφανοτροφείο, προσφέρθηκε – γριά πια και με σαλεμένο τον νου από τον πόνο και τις στερήσεις – να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά αμοιβή.
    Και εκεί που άρχισε να χαίρεται για τα «παιδιά της» που είχαν βρει ρούχα και φαγητό, λίγους μόλις μήνες μετά τη λειτουργία του ιδρύματος η Πανώρια πέθανε. Οι επίσημοι δεν την τίμησαν. Την τίμησαν όμως με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά του ορφανοτροφείου, τα οποία μέσα σε λυγμούς την συνόδευσαν ως την τελευταία της κατοικία.
    Για το πώς η Ψωροκώσταινα έγινε «σύμβολο» υπάρχει και μια άλλη εκδοχή, η οποία μάλλον οφείλεται στην αγάπη που έτρεφε ο απλός κόσμος για την Πανώρια. Σύμφωνα με αυτήν, η Ψωροκώσταινα, όπως την έλεγαν λόγω της φτώχειας της, ήταν σύζυγος αγωνιστή. Δεν είχε καμία βοήθεια από πουθενά και ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Κάποια στιγμή την είδε ο Καποδίστριας και της έδωσε κάτι. Τότε εκείνη, κατανοώντας το οικονομικό αδιέξοδο της χώρας, έδωσε στον κυβερνήτη όσα χρήματα είχε συγκεντρώσει. Ο Καποδίστριας συγκινήθηκε από τη χειρονομία και έδωσε εντολή να συνταξιοδοτηθεί.
    Γιατί όμως έγινε πανελλήνια γνωστό το παρατσούκλι της Πανωραίας; Στην εποχή του Καποδίστρια σε μια συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος παρομοίασε το Ελληνικό Δημόσιο με την Ψωροκώσταινα. Ο συσχετισμός «άρεσε» και κάθε φορά που αναφερόντουσαν στο θέμα του Δημοσίου το ονόμαζαν «Ψωροκώσταινα». Λίγο αργότερα όταν ανέλαβαν την εξουσία οι Βαυαροί και διέλυσαν τα άτακτα στρατιωτικά τμήματα των αγωνιστών της Επανάστασης του 1821, η φράση «τι να περιμένει κανείς από την Ψωροκώσταινα;» πέρασε στην ιστορία. Οι αγωνιστές αποκαλούσαν την αντιβασιλεία ειρωνικά «Ψωροκώσταινα» και οι Βαυαροί από την πλευρά τους όταν ήθελαν να απαντήσουν σε όσους ζητούσαν τη βοήθεια του κράτους για να συντηρηθούν έλεγαν περιφρονητικά: «Όλοι από την Ψωροκώσταινα ζητούν να ζήσουν». Το παρατσούκλι το οποίο απέδιδε την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας, από τότε και έως τις ημέρες μας αναφέρεται συχνά.
    Μάλιστα το 1942, κατά τη συνεδρίαση της πρώτης Βουλής κάποιος βουλευτής χαρακτήρισε και πάλι την Ελλάδα Ψωροκώσταινα. Όλοι είχαν αποδεχθεί πλέον τον χαρακτηρισμό. Έναν περιφρονητικό χαρακτηρισμό ο οποίος έγινε αποδεκτός και στη σημερινή πολιτική ορολογία.*
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 05-09-2017 στις 07:48 PM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  8. #28
    Σου έχω ξαναδώσει συγχαρητήρια για τις αναρτήσεις σου αλλά για αυτήν περί του υψώματος 731 θέλω να σου ξαναδώσω!

  9. #29
    Παράθεση Αρχική Δημοσίευση από STKF Εμφάνιση μηνυμάτων
    Σου έχω ξαναδώσει συγχαρητήρια για τις αναρτήσεις σου αλλά για αυτήν περί του υψώματος 731 θέλω να σου ξαναδώσω!
    Να είσαι καλά, ευχαριστώ.
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

  10. #30
    Υπάρχουν ιστορίες θαμένες που με στοιχειώνουν και νοιώθω ότι πρέπει να γίνουν γνωστές .
    Αν μη τι άλλο γιά λόγους ευγνωμοσύνης σε ξενους που τους χρωστάμε και ποτέ δεν τους το αναγνωρίσαμε. Ποτέ δεν άκουσαν , μεταθανάτια έστω , ένα “Ευχαριστώ” . Εννοώ ότι το να αγωνιστεί γιά Έλληνες ένας Κολοκοτρώνης, Λεωνίδας , Διάκος, Ίτσιος, Δαβάκης ,Κριεζής, Κασλάς , είναι αναμενόμενο.
    Όταν όμως ένας ξένος σώζει δεκάδες χιλιάδες Έλληνες χωρίς κανένα προσωπικό όφελος , ρισκάροντας, απειλώντας, εξαπατώντας , λέγοντας ψέμματα, δρώντας ενάντια στην θέληση κυβερνήσεων , ακόμη και της κυβέρνησης των Ελλήνων , ε , τότε το λιγότερο που θα περίμενε κανείς είναι μιά μικρή πλατεία , ένα σοκάκι με τ` όνομά του. Μισή γραμμή σε κάποιο βιβλίο ελληνικής ιστορίας. Δυστυχώς εγώ δεν διαπίστωσα να έχει γίνει τίποτα απ` αυτά κι άς έχει περάσει σχεδόν ένας αιώνας.

    Το όνομά του ήταν Άζα Τζέννινγκς , ήταν Αμερικανός απ` την Νέα Υόρκη, μεθοδιστής ιερωμένος, οικογενειάρχης με δυό γιούς, με ύψος 1,65 μ, μύωψ με χοντρά γυαλιά , φάτσα μάλλον αδιάφορη και μιά καρδιά ΤΕΡΑΣΤΙΑ καμωμένη από μέλι και φωτιά . Μέλι γιά κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και φωτιά γιά κάθε εμπόδιο στην επίτευξη του ανθρωπιστικού σκοπού του .
    Υπηρετούσε ως υπάλληλος της ΧΑΝ στην Σμύρνη , τότε που οι Έλληνες αποφάσισαν να "συνωστιστούν" στην προκυμαία της.
    Επίταξε με τον τσαμπουκά του δυό κτίρια , ύψωσε την Αμερικάνικη σημαία και ζήτησε από τους αμερικάνους πεζοναύτες να φέρουν μέσα γυναίκες και παιδιά.
    Ο Κυβερνήτης Χαλσλευ Παόυελ του αμερικάνικου πολεμικού πλοίου “Εντσαλ” , εναντιώθηκε στην πρωτοβουλία και τον διέταξε να υποστείλει την αμερικάνικη σημαία.
    Ο Τζέννιγκς δεν μπορουσε παρά να υπακούσει.
    Και τότε ο συνειδητοποίησε ότι κανείς δεν επρόκειτο να βοηθησει τους "συνωστισμένους" Έλληνες. Ότι τα συμμαχικά πλοία δεν είχαν καμμιά πρόθεση να σώσουν ανθρώπους. Και ένοιωσε αυτό που ο ίδιος αργότερα χαρακτήρισε - κομψά- ως “ανεξέλεγκτη παρόρμηση” . Εγώ θα το χαρακτήριζα “κακιά λύσσα “ , του τύπου “ ρε, θα τους σώσω που να σκάσετε .”

    Άρχισε να ανεβαίνει σε πλοία και να πιέζει , να παρακαλάει , προκειμένου να δεχθούν να φορτώσουν τους Ελληνες. Το γαλλικό “Πιέρ Λοτί “είπε ότι δεν πρόκειται να σώσει ούτε έναν. Ανέβηκε στο ιταλικό “Κωνσταντινούπολις” και έταξε στον πλοίαρχο έξι χιλιάδες λίρες γιά να μεταφέρει δυο χιλιάδες Έλληνες στην Μυτιλήνη. Στην συνέχεια πήγε στους Τούρκους και τους παραμύθιασε ότι είναι ο επικεφαλής της Αμερικάνικης Επιχείρησης Αρωγής . Οι Τούρκοι εντυπωσιάστηκαν από το ύφος δέκα καρδιναλίων που είχε και συμφώνησαν.
    Το ιταλικό πλοίο φόρτωσε Έλληνες και απέπλευσε.
    Η αρχή είχε γίνει...
    Στη Μυτιλήνη βρήκε 25 ελληνικά πλοία και ζήτησε την συμμετοχή τους στην διάσωση των Ελλήνων . Ο διοικητής της ναυτικής δύναμης συμφώνησε να παραχωρήσει 6 πλοία υπό τον όρο ότι θα είχε την προστασία των Αμερικάνων. Ο κυβερνήτης Χαλσλευ Παουελ έθεσε δικούς τους όρους... Δεν συμφώνησαν...
    Ο Τζέννιγκς ανυποχώρητος παρακάμπτει τον διοικητή του ελληνικού στόλου και ζητάει βοήθεια από τον πλοίαρχο του αντιτορπιλικού “Κιλκίς”

    Από το πλοίο Κιλκίς στέλνει τηλεγράφημα στην κυβέρνηση της Αθήνας :
    “ Εν ονόματι της ανθρωπότητας στείλτε χωρίς καθυστέρηση 20 πλοία γιά να απομακρύνουν τους λιμοκτονούντες Έλληνες πρόσφυγες από την Σμύρνη”
    Το τηλεγράφημα είχε υπογραφή :
    Άζα Τζέννιγκς , Αμερικανός πολίτης.

    Η Αθήνα ρώτησε ποιός ήταν, και εξ` ονόματος ποιού ενεργούσε.

    Είπε αργότερα ο Τζέννιγκς :
    “Συστήθηκα ως πρόεδρος της Αμερικανικής Επιτροπής Αρωγής. Απέφυγα να εξηγήσω ότι κατείχα αυτή την θέση επειδή ήμουν ο μοναδικός Αμερικάνος εκεί”.
    Η Αθήνα άρχισε τις συσκέψεις αλλά άκρη δεν έβγαινε.
    Και τότε ο Τζέννιγκς αποφάσισε να τους εξαπατήσει :
    “Αποφάσισα να τα παίξω όλα γιά ολα . Τους είπα ότι αν δεν λάβαινα θετική απάντηση ως τις έξι, θα έστελνα ανοιχτό μη κωδικοποιημένο μύνημα ώστε να μπορεί να ληφθεί από όλους τους ασυρμάτους της περιοχής , στο οποίο θα έλεγα ότι ενώ οι τούρκικες αρχές είχαν δώσει έγκριση και το αμερικάνικο πολεμικο ναυτικό είχε εγγυηθεί την ασφάλεια των ελληνικών πλοίων, η ελληνική κυβέρνηση δεν επέτρεπε στα ελληνικά πλοία να σώσουν τους Ελληνες και τους Αρμένιους από βέβαιο θάνατο ή κάτι ακόμη χειρότερο”.

    Η Άθήνα χρειάστηκε μόνο δυό ώρες γιά να απαντήσει:

    “Όλα τα πλοία στο Αιγαίο τίθενται υπό την διοικησή σας , ώστε να απομακρύνετε τους πρόσφυγες από τηνΣμύρνη”

    Ένας αμερικάνος παπάς είχε γίνει επικεφαλής του ελληνικού στόλου , παραμυθιάζοντας τους Έλληνες γιά να σώσει Έλληνες ! Παράνοια ...

    Οι Έλληνες πλοίαρχοι στην Μυτιλήνη φάνηκαν απρόθυμοι και δήλωσαν ότι τα σκάφη τους δεν ήταν αξιόπλοα.
    Ο Τζέννιγκς ξαναμπλοφάρησε. Θα έστελνε είπε μηχανικούς να ελέγξουν τα πλοία . Σε περίπτωση που το εκριναν αξιόπλοο θα εκτελούσε τον πλοίαρχο !
    Μέχρι τα μεσάνυχτα της ίδιας ημέρας όλα ήταν ως εκ θαύματος αξιόπλοα.
    Και το ξημέρωμα βρήκε το πρώτο ελληνικό πλοίο , το “Προποντίς “ να μπαίνει στο λιμάνι της Σμύρνης ακολουθούμενο από τα υπόλοιπα ελληνικά πλοία. Ο Τζέννιγκς ήταν στην γέφυρα δίπλα στον πλοίαρχο , αρνούμενος την ασφάλεια της επιβίβασης στο αμερικάνικο “Λόρενς” που του προτάθηκε από τους Αμερικανούς.


    πηγές

    Χαμένος Παράδεισος, Γκάϊλς Μίλτον, εκδ. Μίνωας.

    http://www.spnx.gr/asa-k-tzeningks-a...ropines-psyhes

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=781826

    https://pneymatiko.wordpress.com/201...0%CE%BF%CF%82-
    Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη αγνοών : 05-11-2017 στις 09:59 PM
    Εάν αντιμάχεσαι όλα όσα γίνονται αντιληπτά με τις αισθήσεις, τότε δε θα έχεις τίποτε πάνω στο οποίο να μπορείς να στηριχθείς για να κρίνεις ούτε καν αυτά που θεωρείς ότι είναι αναληθή.

    Επίκουρος , Κύριαι Δόξαι 23

+ Απάντηση στο νήμα

Δικαιώματα - Επιλογές

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • Δεν μπορείς να επεξεργαστείς τα μηνύματά σου
  • BB code is σε λειτουργία
  • Τα Smilies είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας [IMG] είναι σε λειτουργία
  • Ο κώδικας HTML είναι εκτός λειτουργίας